Hey een vakantie.

Wat naar.
Ik denk dat we maar moeten gaan tekenen.
Het liefst gewoon 5 tekeningen per uur ofzo.
Beetje vaart erachter zetten jongens, geen tijd voor creativiteit.

Oud nieuws.

Oud kunstwerk, aan verder werken, besluiten dat het maar weer een laag gesso verdiend, weg productie van vandaag.
Bijgevoegd bij afbeelding 2: een kunstenaar die ook oud nieuws is.

Wippen.

Work in progress welteverstaan.

Als een baas.

Ik heb maar een sigaar toegevoegd voor extra duidelijkheid.
'The boss' op de originele foto was natuurlijk niet genoeg.

Er zijn geen domme vragen.

Waren ze er wel, dan was dit er een.

Ten tweede, drievoud.

Er lag ook nog ergens zo'n stageovereenskomst.....in drievoud.....
Maar dat terzijde.

Over terzijde gesproken, ik heb 5x geprobeerd om dit plaatje rechtop te krijgen.
Sterf blogger.

Drommels drommels drommels, driemaal verdraaid, een drievoudige blogupdate.

Als dit voor een te grote stimulans heeft gezorgd door een overdosis aan prikkels.
Nou, dan, dan, dan moet je daar maar mee leven godverdomme.
O:

Godver deze blog is nog steeds niet dood.

Ja hier weer een geselecteerd individu van moeders mooiste.
Helaas enig kind.

Een dosis fanart.

Niet te veel, we willen geen overdosis.
Alhoewel Claudia waarschijnlijk te hulp zou schieten.
Maar die Henk zou alleen maar schieten en daar heb ik niks aan.

Ja ik zou me moeten schamen voor die grap.

ZELFPORTRETTENDEELFPORTRTETTERENDEZELFPORTRETTENENZO.

Eenmaal, andermaal, duizendmaal een zelfportret.

note 2 self

Schilderen en schilderwerken dergelijken en dingen doen enzo.
Veel onduidelijke vaagheden zinsbouw niemand snap nie nee.
Misschien dit maar eens naschilderen of iets wat er vaag op lijkt.
....waarschijnlijk iets wat er vaag op lijkt.

BERICHT PUBLICEREN OPGESLAGEN VOORBEELD.

Dit is een nieuw bericht.

Hier word gewerkt, ja dat is weer eens wat anders.
De vloer ook weer blij met een likje verf.
Of een emmer of twee.
Einde.

Blog updates en dergelijken.

Mythes of toch niet.

Geen geheimen vandaag.

We gaan eens wat schrijven over de 'kunstenaar' in kwestie.
Een of andere gozer die Matt heet, welbekend bij een enkeling.
Maar ook deze enkeling heeft waarschijnlijk geen idee wie Matt nou eigenlijk is.

Dat word hier dus maar eens haarfijn uitgeplozen.

Ten eerste ben ik iemand die niet kan schrijven zonder het te publiceren.
Vandaar dat dit bericht op het wereld wijde web verschijnt.
Ten tweede ben ik iemand die zo nu en dan niks meer voor zichzelf kan houden,
en ten derde houden we nu op met deze nummering, want er zal veel geschreven worden.

Ik ben vaak in tweestrijd, op allerlei gebieden.
Seksualiteit, interesses, uiterlijk, geslacht, zo'n beetje de helft van wat je kan bedenken.
Maar laat ik hierbij maar gelijk vermelden dat dit niet altijd waar is.
Er zijn ook dagen dat ik goed in mijn vel zit.

Ik leef in het heden, soms het verleden, maar zie zelden de toekomst.
Ik ben vrij gesloten, maar zoals eerder gezegd, zo nu en dan ben ik een open boek.
Voortdurend ben ik bang dat mensen hun rug naar mij keren zo gauw als ik iets over mezelf vertel, want naar mijn mening zou niemand interesse in mij kunnen hebben.

Ik weet heel goed dat ik een doemdenker ben, maar zie zoiets maar eens los te laten.
Ik zit op een pad van zelfdestructie, al jaren eigenlijk.

Er zijn veel dagen waarop ik niets goeds kan zien, en kan me maar één periode herinneren waar ik gelukkig was.

Ik aanvaard geen complimenten, deze schieten onbewust langs mij heen,
want alles wat ik doe zou toch nooit goed kunnen zijn?

Soms leef ik in een droomwereld, waarin alles wel goed zal komen,
maar ook wonderland valt onvermijdelijk uit elkaar, de realiteit haalt mij altijd in.

Op momenten ben ik chaotisch, cynisch, verward, eenzaam en depressief,
ik heb moeite met vertrouwen, en vrouwen.
Natuurlijk heb ik ook goede punten, maar ook die zie ik over het algemeen niet.

Ik droom niet meer, een nachtmerrie op zijn tijd, dit ken ik al sinds mijn jeugd.
Toen had ik een periode van wederkerende dromen waarin alles zwart was, en vele stemmen schreeuwden dat ik geen recht tot bestaan had, ik moest dood, ik verdiende niet te leven.
Ik zal niet ontkennen dat het mij getraumatiseerd heeft, ik was ook vrij jong.

Ik heb geen enkel litteken zelf aangebracht, geen enkele zelfmoordpoging gedaan,
niet dat ik hier nooit over heb nagedacht, maar ik vond het altijd zonde om mijn lichaam op zulke manieren te verminken, voor het geval dat ik me ooit beter zou voelen.

Maar zijn dat werkelijk de enige manieren van zelfverminking?
als ik zo mijn denkwijze bekijk, of mijn gewicht, dan zou ik persoonlijk zeggen dat ik goed op weg ben, welkom terug op mijn pad van zelfdestructie.
Tegen anderen probeer ik aardig te zijn, maar tegen mezelf ben ik Hitler.

Ik heb jaren gedacht dat ik geboren was in het verkeerde lichaam, al begint dit wel te verminderen en accepteer ik mezelf al een stuk meer.
Vast een verrassing voor wat mensen, maar het veranderd niets.

Liefde is heilig voor mij, een van de dingen waaraan ik mij vastklampte om maar verder te gaan in het leven, seks interesseert me een stuk minder, maar dat zal ook wel komen omdat ik daar toch een bepaalde angst voor heb gecreëerd.

Soms weet ik niet meer wie ik ben, alsof ik in een kostuum loop,
maar over het algemeen weet ik goed te vertellen hoe ik in elkaar zit.

Ik ben een denker, wat zo zijn problemen met zich mee brengt.
Als ik onwetend was, totaal niet geïnteresseerd in mijzelf, dan had ik waarschijnlijk een stuk minder problemen.

Mijn nare kunst begin ik bijna als een soort reflectie van mijn binnenwereld te zien, wat waarschijnlijk niet al te ver van de waarheid is.

Ik ben niet zielig, en ik hoef geen medelijden, wat een nutteloze emotie is dat.

Ik ben alsmaar op zoek naar mijn plek, ook wel mijn raison d'être, en heb het idee dat ik pas verder kan als ik deze vind.

Dit was mijn klaagzang.
Schuilen achter een lach, humor of geen interesse kan iedereen,
maar schrijf maar eens de waarheid.

Het duurde de hele dag voordat ik dit durfde te schrijven.
Ik ben Matt.
FUBAR.

wattefakdoeikhierüberhaupt

Zeg jij het maar.

Douchedichterij.

Ik stond onder de douche, en plotseling ontwaakte de dichter in mij.
Niet echt de meest praktische plek om te schrijven.
Maar toch pakten wij pen en papier.
Dit papier is overigens inmiddels doorweekt.


- Een woordenschat, torenhoog.
Duizend dingen, waarover ik loog.
Al waren de woorden nog zo klein.
Alles kan een leugen zijn.

- Een schrijver, een dichter, een zwichter.
Een zelfstraffende masochist,
die het allemaal niet meer wist,
genageld aan zijn doodskist.

- De wereld, oh zo kil,
Een plek waar men enkel werken wil.
Waar is het plezier en de vreugde,
waar ik mij vroeger op verheugde.

- Ik ben vrij naar.
Is dit raar?
Dan straf mij maar.

Wat een nare kleuren.

Ja, vond ik ook.

Het was heet in de trein.

Afgelopen dinsdag had ik een schets gemaakt,
nu uitgewerkt.

Aaarrgghhhhmeltingggg

Laatste blogupdate als tweedejaars in deze Unit klas.

Tja, mijn twee beste schooljaren ooit zijn nu dan toch ten einde.
Ik ga dan wel verder met een derde jaar, maar toch,
zonder (99% van) mijn klasgenoten.
Een klas die mijn leven wellicht tot een redelijke graad veranderd heeft.


Tijd voor een nieuw begin na een periode die mij van totale ondergang gered heeft.
Om het maar op een nare manier te zeggen.

Ook vandaag was weer een productieve dag.

Maar al met al,
vandaag was niet persé

Dat knagende gevoel,

Je kent het vast wel,
Dat gevoel dat je kreeg omdat je iets fout deed,
of dat gevoel dat bleef hangen na een of andere gebeurtenis.
Nou ja, dat gevoel maakt nu een comeback.

Zie hier.
Dat knagende gevoel.

Ps.
Deze monstruositeit weigert vaak te vertrekken,
ondanks vriendelijke verzoeken om ergens anders heen te gaan.

Bij gebrek aan fototoestellen.

Hier een webcamfoto.

(edit)
Even voor de goede orde, het is een band.
Het gaat niet over mijn vorige post. :P

Op een dag.

Besloot Matt om maar eens films te gaan kijken.
Maar wat voor film zou dit worden?

Ik had wel zin in eens of andere slechte horror of actie film,
of tenminste iets in die richting.

Iets wat tenminste gemaakt was voor het jaar 2000.
Een film zoals Barb Wire:

Maar aangezien ik die al ken, ging ik op zoek naar iets nieuws.
Ik weet niet hoe ik er bij kwam, maar uiteindelijk stuitte ik op dit plaatje:

En tja, na zoiets te zien kon ik natuurlijk nog onmogelijk terug,
Vreselijke alien films uit verloren tijden?
Natuurlijk moest ik deze film zien!

Wat overigens niet gebeurd is, ondanks dat ik alle uithoeken van het internet heb uitgekamd.
Ik heb nog steeds geen idee wat de titel is.

Dus hierbij ben ik, Matt, een zeer ongelukkige jongen die niet voorzien is van kwaliteit film materiaal.
Ik zou zeggen, doe hier wat aan, mijn beste bezoeker.
Geef mij namen van films die ik, naar uw idee, zou kunnen appreciëren.
Of nog beter, geef mij de naam van die film die ik zoek, indien u deze kent.



(edit)
En toen alle hoop al opgegeven was werd mij de naam van deze film doorgelinkt.
Een film die blijkbaar Feast heet, en die vanavond maar niet bekeken word aangezien het al te laat is.
- Matt.

Nieuw schetsboekje.

Nog een notitie, die achteraf gezien wel iets te serieus is.

Ik zit al een tijd te denken aan een serieuze update.
En die zet ik hier waarschijnlijk binnenkort op.

-edit-

Ik weet niet, ik zat al een tijd te denken om iets te schrijven,
maar ik denk er teveel over na.

Meestal als ik serieus ga schrijven word het ineens vreselijk lang, misschien wel langdradig, dus wees hierbij gewaarschuwd. :P

Anywway.
Ik kon maar niet verzinnen waar ik over wou schrijven, ik wou ook niet teveel over mezelf kwijt, maar dat kan ik meestal niet eens vermijden als ik aan een verhaal begin.
Ik besloot maar eens over kunst te schrijven, wat een verrassing, ik weet het.

Maar wat zou ik over kunst willen schrijven?
Misschien een verklaring voor de kunst die ik maak, waar vast iemand wel eens vraagtekens bij heeft gezet.

En ja, dit is waar ik uiteindelijk vrede me sloot, hier zou ik over schrijven.
Ik vind dit trouwens ook niet echt moeilijk om te doen, want ik denk veel na over dingen.
Ik denk waarschijnlijk teveel na, maar wat ik wou zeggen, ik heb al vaak over mijn kunst nagedacht.

Ik moet overigens zeggen dat ik niet vaak kunst maak met een bepaalde gedachte erachter, ik maak gewoon wat ik wil maken op dat moment.

Ik haal natuurlijk onder andere inspiratie uit dingen die me bezig houden, emoties en dingen uit mijn onderbewustzijn en het verleden.

Waarom komen er vaak schedels in mijn kunst voor?
Ik had er nooit veel over nagedacht, maar het was natuurlijk vrij makkelijk te verklaren met het typische 'angst voor de dood' verhaal.
Ik moet zeggen dat ik het van toepassing vond, aangezien ik in deze twee schooljaar in principe mijn leven weer heb opgepakt na anderhalf jaar niets anders kunnen dan thuis zitten rondhangen.

Ik gaf er rond die tijd niet om of ik de 20 zou halen, en ik dacht ook niet dat ik het zou redden, maar in mijn tijd op deze school heb ik weer een positieve kijk op leven gevonden.
Oud worden heeft weer een goede reden voor mij, want ik zou graag zien wat ik na een leven van kunst maken bereikt heb, het maakt me niet eens echt uit of ik echt veel verkocht zal hebben.
Maar om dit allemaal mee te maken moet ik natuurlijk wel leven, dus uiteindelijk de moraal van dit verhaal, Matt is diep van binnen bang voor de dood.

Ik teken ook vaak vrouwen, naakte vrouwen, variaten?
Wat mij eerlijk gezegd zelf nog niet zo lang opgevallen was, maar wat ook niet zo heel vreemd is als je mijn verleden zo bekijkt.
Wat overigens hier niet gaat gebeuren, maar neem het maar gewoon van me aan dat ik er wel een reden voor weet, het is allemaal niet zo spannend als het klinkt. :P
En ja laten we ook maar gewoon zeggen dat al die naakte tekeningen ook zijn mede mogelijk gemaakt door seksuele frustraties, want dat is wel zo mooi voor het stereotype.

Ik teken veel nare dingen, veel holle zwarte ogen of eenzame ogen en dergelijken.
Te veel om op te noemen besef ik nu eigenlijk, maarja we hebben toch even een paar dingen geanalyseerd. :P

Ik wou dit nog even vermelden, want dat vond ik nodig.
Kunst betekende "vroeger" niet zo bijzonder veel voor mij, het was de enige richting waar ik wat mee bleek te hebben, en tekenen bleek ik wel erg leuk te vinden.

Maar ik miste wel een drang om iets te gaan doen, echt het gevoel hebben dat je kunst moet maken, moeten omdat je niet anders kan dan eens in de zoveel tijd wat te tekenen of schilderen.

En ik moet zeggen dat ik denk dat ik dat gevoel wel gevonden heb, alsof je kunst uit jezelf moet scheuren. Ja leg dat maar eens fatsoenlijk uit.
Maar nog altijd even serieus, I surrender to the power of art.
Als we naar zo'n documentaire of film over een kunstenaar zitten te kijken en er komt zo'n gozer super gepassioneerd of intens over kunst te praten, dan vond en vind ik dat wel grappig, maar ik vind zelf dat ik ook die passie wel ken.


Nou, dat was me het verhaaltje wel.
Als het erg was om te lezen, stel je eens voor hoe het was om te typen! :P
Ik schrijf normaal niet omdat ik er maar geen einde aan kan breien.
Maar echt jongens en meisjes, dit veel te ernstige boek is nu ten einde.
Ik denk dat ik maar weer terug naar bullshit ga.

-Matt.

Deze keer zeker geen zielige zusters.

Vervolg van vunzige vieze vrouwen.
Verrassend veel vertier.
Bezorgde mij dit.

Getekend met potlood, daarna aquarel, gebaseerd op werk van Egon Schiele.
Ik beschouw deze werkjes in tegenstelling tot mijn vorige aquarel werkje als "succesverhalen".

Enig mening zou hier over kunnen verschillen.
Dus hierbij zeg ik, boor mijn werk de grond in, indien u dat nodig vind.

Nare naaktende naarige naaktheid.

Veelzijdige voluptueuze verrekte vercrackte verachtelijke verwoeste vermagerde vunzige vieze vrouwen.

Die teken ik.
Die inspireren mij, misschien, af en toen, zo nu en dan....soms.
Binnenkort met update.
Oftewel, meer vrrrrrrrouwen.



Helloooooo nurse?

Soms dragen mensen een jas.

Ik draag ook wel eens jassen, grote jassen, kleine jassen, lelijke jassen.
Jassen jassen jassen wat een kut woord.

Eniehou.
Momenteel ben ik in het bezit van een magnifieke zwarte jas waarop ik met acrylverf iets heb toegevoegd.
Enig artistiek individu zou dit mischien herkennen als een tekening die ik heb gemaakt aan de hand van een schilderij van Egon Schiele.
En dat is precies wat het is.
En dit is een hoop bullshit.
Maar bullshit is ok, bullshit vult leegtes op, en ik, machtige Matt, ben in het bezit van een ruim aantal leegtes die opvulling nodig hebben.
Dus bullshit.

Aanschouw, bewonder en huiver.
Of een combinatie van die dingen.
Zie hier: kunst.

Een kleine notitie.

Mischien of ook wel waarschijnlijk is het enig mens opgevallen dat mijn blog vrijwel nooit meer in het engels word geupdate.
Een enkeling zou zich hier aan kunnen storen, maar tegen deze enkeling zeg ik.



Er is overigens een vrij eenvoudige of ook wel logische verklaring voor de afwezigheid van mijn engelse vocabulair.
Ik ben lui.
Duh.

-Matt.

Dingen enzo.

Eerste keer dat ik weer met aquarel verf werkte,
persoonlijk noem ik dit geen success. :P

HOEZO NOG EEN UPDATE?

WAAR ZIJN DIE MYTHES HEEN?

OH MIJN GOD, NOG MEER UPDATES.

ALSOF WE MET MYTHOLOGIE BEZIG ZIJN.
Mythes en SM om precies te zijn.

Hier twee werkjes waar ik aan bezig ben/was.
Aan de hand van twee foto's uit een SM boekje dat ik van mijn stage kreeg.

En soms word er hier daadwerkelijk kunst op gezet.

Dat is ook een kunst.
HAHAHA WAT BEN IK GRAPPIG, IEDEREEN LACHEN, HAHAHA. D:<

Soms kopen mensen een bank.

Ik doe dat ook wel eens.

Updates without ink.

So I forgot to update....again.
I haven't made more pictures of ink drawings etc.

To make this an update with some 'value',
here are two of the three/four characters I'm working on for animation.