We gaan eens wat schrijven over de 'kunstenaar' in kwestie.
Een of andere gozer die Matt heet, welbekend bij een enkeling.
Maar ook deze enkeling heeft waarschijnlijk geen idee wie Matt nou eigenlijk is.
Dat word hier dus maar eens haarfijn uitgeplozen.
Ten eerste ben ik iemand die niet kan schrijven zonder het te publiceren.
Vandaar dat dit bericht op het wereld wijde web verschijnt.
Ten tweede ben ik iemand die zo nu en dan niks meer voor zichzelf kan houden,
en ten derde houden we nu op met deze nummering, want er zal veel geschreven worden.
Ik ben vaak in tweestrijd, op allerlei gebieden.
Seksualiteit, interesses, uiterlijk, geslacht, zo'n beetje de helft van wat je kan bedenken.
Maar laat ik hierbij maar gelijk vermelden dat dit niet altijd waar is.
Er zijn ook dagen dat ik goed in mijn vel zit.
Ik leef in het heden, soms het verleden, maar zie zelden de toekomst.
Ik ben vrij gesloten, maar zoals eerder gezegd, zo nu en dan ben ik een open boek.
Voortdurend ben ik bang dat mensen hun rug naar mij keren zo gauw als ik iets over mezelf vertel, want naar mijn mening zou niemand interesse in mij kunnen hebben.
Ik weet heel goed dat ik een doemdenker ben, maar zie zoiets maar eens los te laten.
Ik zit op een pad van zelfdestructie, al jaren eigenlijk.
Er zijn veel dagen waarop ik niets goeds kan zien, en kan me maar één periode herinneren waar ik gelukkig was.
Ik aanvaard geen complimenten, deze schieten onbewust langs mij heen,
want alles wat ik doe zou toch nooit goed kunnen zijn?
Soms leef ik in een droomwereld, waarin alles wel goed zal komen,
maar ook wonderland valt onvermijdelijk uit elkaar, de realiteit haalt mij altijd in.
Op momenten ben ik chaotisch, cynisch, verward, eenzaam en depressief,
ik heb moeite met vertrouwen, en vrouwen.
Natuurlijk heb ik ook goede punten, maar ook die zie ik over het algemeen niet.
Ik droom niet meer, een nachtmerrie op zijn tijd, dit ken ik al sinds mijn jeugd.
Toen had ik een periode van wederkerende dromen waarin alles zwart was, en vele stemmen schreeuwden dat ik geen recht tot bestaan had, ik moest dood, ik verdiende niet te leven.
Ik zal niet ontkennen dat het mij getraumatiseerd heeft, ik was ook vrij jong.
Ik heb geen enkel litteken zelf aangebracht, geen enkele zelfmoordpoging gedaan,
niet dat ik hier nooit over heb nagedacht, maar ik vond het altijd zonde om mijn lichaam op zulke manieren te verminken, voor het geval dat ik me ooit beter zou voelen.
Maar zijn dat werkelijk de enige manieren van zelfverminking?
als ik zo mijn denkwijze bekijk, of mijn gewicht, dan zou ik persoonlijk zeggen dat ik goed op weg ben, welkom terug op mijn pad van zelfdestructie.
Tegen anderen probeer ik aardig te zijn, maar tegen mezelf ben ik Hitler.
Ik heb jaren gedacht dat ik geboren was in het verkeerde lichaam, al begint dit wel te verminderen en accepteer ik mezelf al een stuk meer.
Vast een verrassing voor wat mensen, maar het veranderd niets.
Liefde is heilig voor mij, een van de dingen waaraan ik mij vastklampte om maar verder te gaan in het leven, seks interesseert me een stuk minder, maar dat zal ook wel komen omdat ik daar toch een bepaalde angst voor heb gecreëerd.
Soms weet ik niet meer wie ik ben, alsof ik in een kostuum loop,
maar over het algemeen weet ik goed te vertellen hoe ik in elkaar zit.
Ik ben een denker, wat zo zijn problemen met zich mee brengt.
Als ik onwetend was, totaal niet geïnteresseerd in mijzelf, dan had ik waarschijnlijk een stuk minder problemen.
Mijn nare kunst begin ik bijna als een soort reflectie van mijn binnenwereld te zien, wat waarschijnlijk niet al te ver van de waarheid is.
Ik ben niet zielig, en ik hoef geen medelijden, wat een nutteloze emotie is dat.
Ik ben alsmaar op zoek naar mijn plek, ook wel mijn raison d'être, en heb het idee dat ik pas verder kan als ik deze vind.
Dit was mijn klaagzang.
Schuilen achter een lach, humor of geen interesse kan iedereen,
maar schrijf maar eens de waarheid.
Het duurde de hele dag voordat ik dit durfde te schrijven.
Ik ben Matt.
FUBAR.
