Vandaag moest ik postzegels ontwerpen, zoals gewoonlijk doe ik dit niet op de computer.
Nee, ik deed het minuscuul op papier.
Maar ik ben goed in mierenneuken dus voor mij is dat geen probleem.
Ik heb een puntenslijper toegevoegd zodat je kunt zien hoe groot ze ongeveer zijn.
En ik voeg de ansichtkaarten hier ook maar toe.
woensdag, april 18, 2012
dinsdag, april 17, 2012
Ik haat schrijven.
Schrijven haat mij ook.
Maar zo nu en dan sluiten wij onze handen ineen.
Iemand inzicht geven in mijn leven, dat is een van mijn angsten.
Inzicht geven gaat door middel van praten, of schrijven, communicatie is de sleutel.
Maar als ik het over mij heb, dan noem ik nooit direct wat mij bezig houd.
Ik blijf vaag, heb het over "mijn problemen" zonder te vertellen wat deze zijn.
Ik zou willen dat ik iemand had waarmee ik iets op de juiste manier kan delen,
maar helaas, zo iemand bestaat niet, of is er niet.
Ik denk dat zelfs de psycholoog waarmee ik ben gaan praten mij niet op de juiste manier kan helpen.
Uiteindelijk zou ik gewoon alles willen delen, mezelf uitleggen op een persoonlijke manier en hopen dat die persoon mij begrijpt.
Momenteel is mijn enige manier waarop ik dit kan kunst,
maar de toeschouwer zal nooit zien wat ik precies uitbeeld.
Mijn gevoelens en emoties zullen niet dezelfde emoties en gevoelens bij diegene oproepen.
En al gebeurd dat wel, dan noem ik dat een uitzondering.
Maar terug naar dat problemen verhaal, je zou zeggen dat ik genoeg mensen heb om mee te praten.
Maar eerlijk gezegd, ik wil mensen niet lastig vallen met mijn shit.
Iedereen heeft het wel eens moeilijk, en daar voeg ik liever niet aan toe.
Ik kan je namelijk redelijk overspoelen met de nodige dingen die je liever niet hoort,
of misschien wel, maar dingen die ik zelf moeilijk bespreekbaar vind.
Heb je het trouwens gezien?
Ik ben een heel verhaal aan het typen en heb nog steeds niet genoemd waar het nou om gaat.
Wat zou daar nou toch achter zitten.
Ik gok op een hoop schaamte, waag zelf ook maar eens een gok.
Maar nu kappen we dit verhaaltje af.
Voordat het nog ergens heen gaat.
We doen alsof er niks gebeurd is.
Gaan in meervoud praten.
En sluiten het internet.
Doei.
Maar zo nu en dan sluiten wij onze handen ineen.
Iemand inzicht geven in mijn leven, dat is een van mijn angsten.
Inzicht geven gaat door middel van praten, of schrijven, communicatie is de sleutel.
Maar als ik het over mij heb, dan noem ik nooit direct wat mij bezig houd.
Ik blijf vaag, heb het over "mijn problemen" zonder te vertellen wat deze zijn.
Ik zou willen dat ik iemand had waarmee ik iets op de juiste manier kan delen,
maar helaas, zo iemand bestaat niet, of is er niet.
Ik denk dat zelfs de psycholoog waarmee ik ben gaan praten mij niet op de juiste manier kan helpen.
Uiteindelijk zou ik gewoon alles willen delen, mezelf uitleggen op een persoonlijke manier en hopen dat die persoon mij begrijpt.
Momenteel is mijn enige manier waarop ik dit kan kunst,
maar de toeschouwer zal nooit zien wat ik precies uitbeeld.
Mijn gevoelens en emoties zullen niet dezelfde emoties en gevoelens bij diegene oproepen.
En al gebeurd dat wel, dan noem ik dat een uitzondering.
Maar terug naar dat problemen verhaal, je zou zeggen dat ik genoeg mensen heb om mee te praten.
Maar eerlijk gezegd, ik wil mensen niet lastig vallen met mijn shit.
Iedereen heeft het wel eens moeilijk, en daar voeg ik liever niet aan toe.
Ik kan je namelijk redelijk overspoelen met de nodige dingen die je liever niet hoort,
of misschien wel, maar dingen die ik zelf moeilijk bespreekbaar vind.
Heb je het trouwens gezien?
Ik ben een heel verhaal aan het typen en heb nog steeds niet genoemd waar het nou om gaat.
Wat zou daar nou toch achter zitten.
Ik gok op een hoop schaamte, waag zelf ook maar eens een gok.
Maar nu kappen we dit verhaaltje af.
Voordat het nog ergens heen gaat.
We doen alsof er niks gebeurd is.
Gaan in meervoud praten.
En sluiten het internet.
Doei.
Abonneren op:
Posts (Atom)
